Trainingskampen.nl heeft een aantal interviews afgenomen bij trainers, bestuursleden en andere prominente personen uit de voetbalwereld. Onderstaand vindt u de interviews, met daarbij de club en de functie van de geïnterviewde ten tijde van het interview.

Michael Laudrup

• Clubnaam: Getafe
• Functie: Trainer
• Niveau club: Primera Division

Als voetballer was Michael Laudrup een van de besten van zijn generatie, als trainer moet hij zijn naam nog vestigen. Na één jaar rust krijgt hij dié kans dit seizoen bij de Spaanse subtopper Getafe, waar hij de opvolger is van Bernd Schuster. Getafe bereidde zich deze zomer in Nederland voor op de competitie en na zijn sabbatical is Laudrup gretiger dan ooit.

Getafe is geen kleine club meer, haalde vorig seizoen de Spaanse bekerfinale, onder meer door Barcelona na een 5-2 nederlaag in Nou Camp thuis met 4-0 af te drogen, en debuteert dit seizoen in de UEFA-cup. Deze zomer wordt het trainingskamp belegd in het Gelderse Oosterbeek, er wordt getraind op de velden van de voetbalvereniging Ostrabeke en er wordt geoefend tegen Sparta, NEC, NAC, Roda JC en VVV. Tim van Ammelrooy is namens Trainingskampen.nl verantwoordelijk voor de organisatie van het trainingskamp van Getafe. Het gaat om het regelen van een hotel, een trainingsaccommodatie, oefenwedstrijden en het hebben van antwoord op alle vragen die de Spaanse delegatie maar stelt. Zo blijkt de afstand van Hotel De Bilderberg in Oosterbeek naar de velden van Ostrabeke nét te lang om te lopen. Daarom wordt voorgesteld om fietsen te huren, maar Spanjaarden en tweewielers blijkt geen gelukkige combinatie. Laudrup weet zich wel raad met de fiets, maar een groot deel van de selectie verdwaalt of ligt met enige regelmaat op het asfalt. Van Ammelrooy mag er een week lang al zijn energie in steken.

“Het zijn ook geen lullige tikjes breed, hij is gewoon de beste van het veld”. Vol bewondering staan we toe te kijken bij de training van Getafe. Laudrup doet mee in een partij en blijkt nog zó ontzettend goed. De inmiddels 43-jarige Deen beheerst het één keer raken nog steeds tot in de puntjes en ook genieten we van de slepende passeerbeweging die hij nog altijd in huis heeft. Ook aan snelheid lijkt Laudrup weinig te hebben ingeboet in de negen jaar dat hij nu gestopt is. De spelers van Getafe hebben het komend seizoen een trainer die álles nog voor kan doen en die veel facetten van het voetbalspel beter beheerst dan zij zelf.

“Ik doe nog graag mee om de spelers te laten zien dat je door goed positiespel niet zo veel en onnodig hoeft te rennen. En dat als je niet goed getimed rent, je nog veel harder moet lopen om de bal te heroveren. Je kunt beter nú vijf meter lopen dan bij balverlies vijfendertig meter. Ik heb bij Barcelona gezien dat goede spelers het positiespel aanvankelijk niet goed beheersten, maar na een paar maanden training wel goed vooruit waren gegaan. Volgens mij kan iédereen leren om goed positiespel te spelen. Niet iedereen kan snel zijn. Als je langzaam bent, kun je niet snel worden. Als je een zwak linkerbeen hebt, kun je dat wel verbeteren, maar je zult er nooit zo goed mee kunnen schieten als met rechts.”

Michael Laudrup is bij de provincieclub uit de buurt van Madrid de opvolger van Bernd Schuster. De Duitser is vertrokken naar het grote Real Madrid en Getafe wilde na de Duitser en diens voorganger Quique Sanches Flores (nu coach van Valencia) opnieuw een ‘naam’ als trainer.
“Getafe is een stabiele club, ik kan me hier ontwikkelen, er zijn goede spelers, de club speelt Europees voetbal, Getafe ligt vlakbij Madrid, waar ik heb gewoond en voor mijn familie is het ook fantastisch. Alles bijelkaar opgeteld, was het geen moeilijke keuze. Ik heb gespeeld bij Lazio, Juventus, Barcelona en Ajax, clubs waar altijd gewonnen moest worden. Maar bij Getafe is die druk niet zó groot. Ik hoef de Champions League niet te halen. Ik wil dat de goede dingen in het team zich verder ontwikkelen. Getafe won vorig seizoen van Barcelona en van Real Madrid, maar had problemen tegen de mindere ploegen. Dat zou moeten veranderen, deze ploeg moet leren meer initiatief te nemen. En voor het eerst in de clubgeschiedenis speelt Getafe Europees voetbal. Dat is geweldig, maar ook zwaar. De vorige competitie was pas eind juni voorbij, in verband met de Europese kampioenschappen stoppen we nu al op 18 mei. Hetzelfde aantal wedstrijden in een korter seizoen plus de Europese wedstrijden die deze club niet gewend is. Het wordt zwaar. Getafe moet op de kaart worden gezet, niemand kent deze club. Daarom wil ik dat we de groepsfase van het UEFA-cuptoernooi halen, dan worden we internationaal wat bekender. De club wil wel. Quique Sanches Flores (nu Valencia) was coach, toen kwam Bernd Schuster en nu Michael Laudrup. Het aantrekken van deze namen tekent de ambitie en het geeft aan dat de club geen moeite heeft met het aanstellen van ‘namen’ als trainer.”

Laudrup wordt bij Getafe geassisteerd door zijn landgenoot John Jensen, ook geen kleintje in de voetballerij. De voormalig middenvelder scoorde in 1992 in de EK-finale tegen Duitsland de bevrijdende tweede goal voor Denemarken en maakte furore in de Premier League bij Arsenal. John Jensen was tussen 2002 en 2006 ook de assistent van Laudrup bij Bröndby. “Het gaat er niet om dat Jensen een landgenoot is, het gaat er om dat ik graag werk met mensen die ik vertrouw. Ik kan dingen aan hem overlaten en dat vind ik belangrijk.”

Als we hem melden dat het artikel is bestemd voor het blad Nummer 14 volgt er een glimlach. Laudrup vermoedt dat Johan Cruijff er wat mee te maken heeft. De twee deelden vijf seizoenen lang lief en leed. Cruijff haalde Laudrup in 1989 op bij Juventus en een gelukkig huwelijk was geboren. Barcelona werd tussen 1991 en 1994 vier keer op rij kampioen van Spanje en won in 1992 de Europacup 1, de voorloper van de Champions League.
“Nadat ik met voetballen was gestopt, heb ik hem weinig meer gesproken. Maar de keren dat ik hem sprak, was het altijd wel erg leuk. Mensen vragen mij vaak wie de belangrijkste coach is waar ik mee heb gewerkt. Dan antwoord ik altijd Johan Cruijff, Giovanni Trappatoni en Sepp Piontek. Piontek liet me debuteren in het nationale elftal van Denemarken. Toen was ik 18 jaar oud. Trappatoni haalde me naar Juventus toen ik 21 was. En Johan Cruijff haalde me op een erg belangrijk moment in mijn carriére naar Barcelona. Ondanks het feit dat ze erg verschillend zijn, heb ik van alle drie een hoop geleerd. Als we praten over voetbalvisie en voetbalfilosofie heb ik het meest met Cruijff. Hij dacht altijd aanvallend, Trappatoni en Piontek speelden meer reactievoetbal, meer defensief. De Serie A verschilde ook enorm met de Primera Division. Ik heb een hoop geleerd in Italie, ook al had ik het aanvankelijk erg moeilijk. In Spanje was het leuker om te voetballen, het spel is daar veel opener. En bij Barcelona was het niveau zo enorm hoog. Mijn beste herinnering aan Barcelona is simpelweg het team waarmee we speelden. Niet de vier kampioenschappen op rij of de Europacup, maar de manier waarop we speelden. Er was kwaliteit, respect, iedereen wist van de ander wat hij deed. We hebben nog veel contact, Ronald Koeman is hier nog koffie wezen drinken. Er was een geweldige spirit, iedereen wilde aanvallen, er waren zelden problemen. De trainingen van Cruijff waren fantastisch, altijd met de bal, de ploeg werd echt met de week beter”

Na vijf jaar kwam er een einde aan het huwelijk tussen Barcelona en Michael Laudrup. De magie van het Dreamteam eindigde in 1994, toen Barcelona de Champions League-finale tegen AC Milan met 4-0 verloor. Laudrup zat de hele wedstrijd in het snikhete Athene op de bank. De Deen was geen vaste waarde meer sinds de komst van Romario en vertrok naar aartsrivaal Real Madrid.

“Veel mensen hebben altijd gedacht dat dat een stap uit rancune was. Maar ik ging helemaal  niet uit revanche naar Real Madrid. Ik zat vijf jaar bij Barcelona en dat is een lange tijd. In mijn laatste jaar speelde ik niet alles meer, maar ik had ook het gevoel dat de magie uit het elftal was verdwenen. We verloren de Champions League finale, we werden pas op de laatste speeldag kampioen, omdat Deportivo in de laatste minuut van hun wedstrijd tegen Valencia een strafschop miste. Het ging allemaal steeds moeilijker, dus wilde ik gewoon weg. Ik ging naar Madrid omdat ik daar de beste mogelijkheden zag van alle aanbiedingen die ik kreeg. En niét omdat het de grote rivaal van Barcelona is. Ik ging naar een club die vier jaar niets had gewonnen. Een club die weer prijzen wilde pakken. In Barcelona begrepen ze er niets van. Maar ik deed het niet uit wraak, ik koos gewoon de club die mij het beste leek. In mijn laatste jaar bij Barcelona wonnen we met 5-0 van Real Madrid. In mijn eerste jaar Real Madrid wonnen we met 5-0 van Barcelona. En we werden kampioen, dus ik won vijf landstitels op rij. En het seizoen er op bleek ik gelijk te hebben. Romario zorgde voor problemen, hij kwam te laat terug na het WK in de Verenigde Staten. Zo’n beetje iedere speler van Barcelona had daar aan meegedaan, ik was zo’n beetje de enige die niét ging. We verloren met Denemarken de laatste kwalificatiewedstrijd tegen tien Spanjaarden met 1-0, héél frustrerend. Ik was er in 1992 ook niet bij geweest (Laudrup was het al enige tijd niet eens met de defensieve tactiek van bondscoach Richard Moller-Nielsen), dus ik wilde heel graag. Helaas is dat dus niet gelukt. Van Real Madrid waren maar drie spelers in de Verenigde Staten aanwezig, die groep was dat seizoen dus veel fitter en frisser. Dat was ook een afweging.”

Na twee jaar Real Madrid en een tussenstop in Japan bij Vissel Kobe, werd Ajax het eindstation. De Amsterdammers werden in het seizoen 1997-1998 getraind door de Deen Morten Olsen, de eerste trainer na de succesrijke periode onder Louis van Gaal. Laudrup, inmiddels 33, werd ingepast in een elftal met onder meer Edwin van der Sar, Frank en Ronald de Boer, Shota Arveladze, Richard Witschge, Danny Blind en Mario Melchiot. In 21 competitiewedstrijden scoorde hij elf doelpunten.

“Ik was na zes seizoenen in Italie en zeven jaar in Spanje mentaal erg moe. Ik had de mogelijkheid om naar de Verenigde Staten te gaan of om in Japan te blijven. Maar ik wilde mijn carriere op een goed niveau afsluiten. Bij een goede club en ik wilde in 1998 met Denemarken naar de wereldkampioenschappen in Frankrijk. En toen vroeg Morten Olsen mij of ik naar Ajax wilde komen. En Ajax was voor mij altijd een club die voetbal speelde dat bij mij paste, met een aanvallende instelling. Dat er met Morten Olsen een Deense coach was, was natuurlijk ook geen nadeel. En er liepen uitstekende voetballers in de selectie. Ik dacht: “Het wordt moeilijk om mijn carriere een mooier einde te geven dan bij Ajax”. We werden kampioen met een enorme voorsprong op PSV. We wonnen de bekerfinale met 5-0 tegen datzelfde PSV, in De Rotterdamse Kuip nog wel. En toen ging ik naar het WK met Denemarken, we wonnen van Nigeria, maar verloren in de kwartfinale met 3-2 van Brazilie. Mijn laatste jaar was fantastisch.”

Ze hebben nooit samengespeeld, maar toch zijn er voldoende parallellen te trekken tussen Michael Laudrup en Marco van Basten. Ze golden in hun land allebei als grootste voetballer van hun generatie. Ze kozen voor de Serie A als eerste buitenlandse competitie waar ze gingen spelen. Ze hebben beiden hebben een band met Johan Cruijff, die de toch al ruimschoots aanwezige voetbalkwaliteit van de spelers verfijnde en uitbouwde. Ze speelden een bepalende rol bij Ajax, waarmee ze beiden de landstitel hebben gewonnen. En zowel Marco van Basten als Michael Laudrup sprak gedurende hun voetbalcarriére nóóit de ambitie uit om trainer te worden.
“Als je het mij als speler gevraagd had, zou ik hebben geantwoord dat ik nooit trainer zal worden. Maar als je ouder bent en het voetbal blijft volgen, krijg je er ook weer een mening over. Ik merkte dat ik me weer in discussies ging mengen. Toen ik stopte met voetbal, was ik er klaar mee. Net als Marco van Basten, in feite hebben we hetzelfde gedaan. Ik geloof niet dat je in december kunt stoppen met spelen om vervolgens in januari als trainer te beginnen. Dat gaat niet. Als je dat doet, denk je ook nog te veel als een voetballer. Ik stopte in 1998 en ik heb twee jaar helemaal niets met voetbal te maken gehad. Toen vroeg Morten Olsen (inmiddels bondscoach van Denemarken) of ik hem wilde assisteren bij de nationale ploeg. Dat wilde ik wel. Ik hoefde niet iedere dag te werken, ik had geen totale verantwoordelijkheid en ik kon voor mezelf ontdekken of ik het leuk zou vinden. Vervolgens vroeg Bröndby, mijn oude club in Denemarken of ik trainer wilde worden. Dat heb ik vier jaar gedaan en dat is erg goed voor me geweest. Ik leerde er omgaan met druk, ik was verantwoordelijk bij een club die in Denemarken dezelfde status heeft als Ajax in Nederland. Er moest áltijd gewonnen worden. Dat is erg leerzaam voor me geweest. Maar na vier jaar had ik weer even genoeg van voetbal en het vorige seizoen heb ik me er totaal niet mee beziggehouden. Er waren wel aanbiedingen, maar ik had er geen zin in. En na een jaar rust nu weer wel.”

“Ik kijk tevreden terug op hoe alles tot dusver is gegaan. Ik ging op mijn negentiende naar Italie, als ik naar Engeland was gegaan, was ik misschien nooit bij Barcelona terecht gekomen. Als ik het over zou mogen doen, zou ik wél één ding anders doen. Ik zou in Nederland zijn begonnen en niet meteen naar de Serie A zijn gegaan. Dan zou de start van mijn loopbaan makkelijker zijn verlopen. Nu werd ik gekocht door Juventus, dat mij twee jaar verhuurde aan Lazio. Bij Ajax of PSV zou ik makkelijker dingen geleerd hebben, de spelopvatting hier past eigenlijk ook veel beter bij mij.”

De familie Laudrup is de bekendste voetbalfamilie van Denemarken. Vader Finn schopte het tot Deens international en ook jongere broer Brian (38) kende een prachtige loopbaan. De begaafde technicus sloot zijn carriere net als zijn broer af bij Ajax en speelde verder voor Bröndby, Bayer Uerdingen, Bayern Munchen, Fiorentina, AC Milan, Glasgow Rangers, Chelsea en FC Kopenhagen. En als het talent erfelijk is, komen er weer twee Laudrupjes aan. Zoon Mads tekende onlangs een contract bij FC Kopenhagen en zoon Andreas heeft zich gemeld in de jeugdopleiding van Getafe.
“Brian werkt nu in Denemarken voor de televisie. Hij analyseert wedstrijden en maakt programma’s met jonge voetbaltalenten. Hij doet niets als trainer, maar je weet het nooit. Ik sluit het niet uit dat hij binnenkort met een jeugdteam gaat beginnen of iets bij de bond gaat doen. Ook mijn twee zoons voetballen.De oudste, Mads, is controlerende middenvelder bij FC Kopenhagen, nog wel bekend bij Ajax, hahaha.. En de jongste, Andreas, speelde in Denemarken in de jeugd bij Lyngby. Hij is aanvallende middenvelder en was nog op stage bij Ajax, waar ze erg tevreden over hem waren. Het was voor hem ook een goede ervaring. Het was heel vrijblijvend, hij kreeg de mogelijkheid om een week bij Ajax mee te trainen, dan moet je dat altijd doen. Er was helemaal geen sprake van dat hij een contract zou kunnen verdienen, zoals wel is gesuggereerd. Het was gewoon een snuffelstage. Het leukste is dat ze allebei linksbenig zijn, terwijl ze allebei een andere moeder hebben.”  

Of Denemarken zich nog gaat kwalificeren voor de Europese kampioenschappen van volgend jaar in Oostenrijk en Zwitserland, is nog maar de vraag. In de kwalificatiegroep staat het land vierde achter Zweden, Spanje en Noord-Ierland. In de laatste thuiswedstrijd tegen Zweden wilde een fan scheidsrechter Herbert Fandel molesteren, nadat de Duitser Zweden in de slotfase een strafschop had toegekend. Denemarken had in de tweede helft een 3-0 achterstand weggewerkt, maar dreigde het duel alsnog met 4-3 te verliezen. Fandel staakte de wedstrijd en de UEFA bestrafte Denemarken met een reglementaire 3-0 nederlaag. Bovendien moet de ploeg de komende vier thuiswedstrijden op minstens 150 kilometer van Kopenhagen spelen. “Die wedstrijd was echt ongelofelijk, maar ik denk dat we nog een kleine kans hebben. Vanaf 1984 is Denemarken er ieder EK bij geweest, in 1992 hebben we zelfs gewonnen. En ook doen we regelmatig mee aan WK’s. Voor een klein land als Denemarken is dat eigenlijk ongelofelijk. Deze kwalificatie begonnen we slecht, maar we waren bezig met een goede reeks tot die wedstrijd tegen Zweden. De uitwedstrijd in het najaar wordt straks erg belangrijk. Als Denemarken daar wint, hebben we nog kans, we krijgen Spanje nog thuis. Als dat niet gebeurt, zullen we er waarschijnlijk niet bij zijn.”

Maar eerst wacht Laudrup de hectiek van de Primera Division. Een koele Deen tussen Spaanse heethoofden. En als het niet werkt, of als het Laudrup te veel wordt, zal hij zonder enige twijfel weer één of meerdere jaren van rust inpassen. Want er is meer dan voetbal
“Ik heb zelf een wijnhandel opgezet. Dat is in 1993 in Spanje begonnen met een echtpaar dat in Barcelona woonde. We handelen in Spaanse wijnen, dat is hartstikke leuk om te doen. En het geeft rust.”